مي گويند سه چيز زاده عشق نيست
جدايي
سفر
فراموشي
ولي آن زمان كه تومرا تنها گذاشتي
رفتي
و فراموشم كردي
من لحظه لحظه عاشقت شدم.

به جرم اينكه خيلي ساده بودم
به زندان دلت افتاده بودم
اگرچه حكم چشمانت ابدبود
براي مرگ هم اماده بودم

 

تو در آن رخت سپيد...با دو صد عشق و اميد...عازم خانه بختت شده ای....
همه جا هلهله و شادی و شور...همه جا غرق به نور....دست زيبای تو در دست جوان دگريست
و دل تنگ من از غصه چو يک کاسه خون.....از کنارم چو غريبان دگر ميگذری

با همه بدی و خوبی دیگه از تو دل بریدم

تو برام فقط یه خوابی که تو چشمام خونه داره

تویی اون قصه کهنه که برام فایده نداره

دلم عاشقت نمیشه اینو خوب بدون همیشه

که من از آهن و سنگم ولی تو از جنس شیشه

راه ما با هم یکی نیست ما زمین وآسمونیم

 برو از دلم جدا شو نمیشه با هم بمونیم

برو با خاطره خوش از من خسته جدا

اینه تقدیر من و تو گریه بسه بی صدا شو

 
با تشکر از دختر ابی

دلم گرفت ای هم نفس
پرم شکست تو این قفس
تو این غبار . تو این سکوت
چه بی صدا . نفس نفس

از این نامهربونی ها
دارم از غصه می میرم
رفیق روز تنهایی .
یه روز دستاتو می گیرم

تو این شب گریه می تونی
پناه هق هقم باشی
تو ای همزاد همخونه
چی میشه عاشقم باشی؟

دوباره من دوباره تو
دوباره عشق . دوباره ما

دو هم نفس . دو هم زبون
دو همسفر . دو همصدا

تو ای پایان تنهایی
پناه آخر من باش
تو این شب مرگی پاییز .
بهار باور من باش

بذار با مشرق چشمات .
شبم روشنترین باشه
میخوام آیینه خونه
با چشمات همنشین باشه

دلم گرفت ای هم نفس
پرم شکست تو این قفس
تو این غبار . تو این سکوت
چه بی صدا . نفس نفس

بيا اي بهترينم ما به موقثيت نزديكيم

باور کن ! از اینجا تا کهکشان راهی نیست ،
 
فقط کافیست تا گامی به طرف مهربانی بر داری .
 
نگاه کن ! از کهکشان تا ستاره چیزی نمانده !
 
فقط کافیست شقایق تنهایی را به رازقی امید پیوند
 
بزنی ،آن وقت قاصدک های آبی تو را با خود به
 
عرش می برند و آنجا که شهر خداست !
 
کافیست مهربان باشی ، عاشق و سپید .

بادوستی تمام شود

......در انحنای تنهایی خویش ... بین ماندن و رفتن ... بین بودن و نبودن ... بین نیاز و استغنا ... بین خاموشی و فریاد ... رفتن را برمیگزینی !
حسی گنگ و نامفهوم با معنایی به وسعت اندوه تو را در بر می گیرد و بغضی خاموش گلویت را می فشارد. میشکنی ... میشکنی و از مرور خاطره ها خیس میشوی !
می دانی در زیر لایه های سکوت و فراموشی خواهی پوسید . می دانی در زیر لایه های سکوت و فراموشی
خواهی پوسید. می دانی در چشم این رگذران غریبه مهجور خواهی ماند. آری خوب می دانی که از خستگی حرف های بر دل مانده مچاله خواهی شد ... ولی رفتن را بر می گزینی.
می دانی دوباره باید پشت این حصارهای تودرتو خالی برای بودن تلاش کنی و باز با این روزمرگی بیهوده بجنگی اما رفتن را بر می گزینی!
می روی و سکوت پیشه می کنی و آنقدر غرق در این سکوت می شوی که می خواهی سکوتت را فریاد کنی! .... با تمام وجودت فریادکنی! .... با تار و پودت!
پس دوباره باز میگردی .... ولی می دانی آری خوب می دانی که سکوت را نمی توان فریاد زد.
و ای کاش کسی معنای این سکوت ا می فهمید!

سایه روزگارت را تعقیب می کند و ناگاه در لحظه ای بر

سرت آوار می شود عشق سختی ست اما سختتر از ان

این است که خدای عشق خالق هر چه زیبایی تو را در

روشنایی خیره کننده ی نگاهی عجیب گرفتار کند و رها

خدا رهایت کند به امان تپش های روز و شب دلت ....

سخت است بر سر دو راهی بلاتکلیف اواره ای باشی و

هیچ ندایی از پروردگار گوشهای عاجزت را به خود نخواند .

در من کسی پشت استخاره های دلواپسی نیت می

کند و نماز حاجتش بر سجاده های همیشه جاری بغض می شود .

در من کسی شانه های یک طاقت بلند را کم می اورد تا

پس لرزه هایش را به ان تکیه کند.

خدایا !دست مرا بگیر دل جوانم این همه دلتنگی را صبور نمی ماند

خداوندا!عشق تجربه ی بی بازگشتی ست در این طاقت فرسای خانه براندازتو پناهم باش

با من حرف بزن که بدانم با این مخلوق تو با این حادثه ی

نمناک با این عشق چگونه روزگار بگذرانم ...اگر بد بود تو نمی افریدی اش