۱- کلیه افراد متقاضی سفر باید علاوه بر ارائه ی شناسنامه ی عکسدار، یک برگ فتوکپی از وصیت نامه خود را ضمیمه ی بلیط نمایند.

۲- تمام اشخاص نسبت به پرداخت بدهی خود به سازمان های دولتی اقدام و در هنگام سوار شدن به هواپیما تسویه حساب مالی کرده باشند.

۳- در تمام پروازها مقرر گردید، جهت رفاه حال مسافرین عزیز یک قطعه قبر دو نبش در مزار شهدا اختصاص خواهد یابد.

۴- آموزش کادر پرواز و مسافرین به چتر بازی و پاراگلایدر، جهت حفظ ایمنی و انجام ورزش مفرح در هنگام سقوط آزاد.

۵- برپایی مراسم مذهبی در داخل هواپیما در حین پرواز جهت ختم به خیر شدن.

۶- هم چنین کادر فنی، ملزم به جاسازی جعبه ی سیاه در جای مطمئن برای حفظ و مراقبت بیشتر می شود.

۷- کلیه ی واحدهای امنیتی، نظامی، گشتی، اورژانس و بیمارستان های دولتی، تا رسیدن هواپیما به مقصد به حالت آماده باش در می آیند.

در صورتی که به فرض محال سانحه ای اتفاق افتد، مقرر شد اقدامات ذیل انجام و گزارش نهایی به دفتر ریاست جمهوری انعکاس یابد:

۱- آتش نشانی در محل مستقر و نسبت به خاموش کردن لاشه ی هواپیما اقدام نماید.

۲- کلیه ی افراد برای یافتن جعبه ی سیاه بسیج شوند. برای ردیابی آسان تر می بایست این جعبه را رنگ آمیزی نمایند.

۳- ضمن معرفی خدمه ی پرواز و خلبان به عنوان مقصران اصلی حادثه، جعبه ی سیاه برای رمزگشایی به شرکت سازنده ی هواپیما ارسال شود.

۴- پس از رمز گشایی و شنود مکالمات کادر پرواز با برج مراقبت، نتیجه به صورت محرمانه در سازمان هواپیمایی کشور بایگانی گردد.

۵- در صورت نیاز به تشخیص هویت، نسبت به اعزام ماموران تشخیص هویت ناجا اقدام شود. (البته با توجه به سوابق اخیر، در این قبیل سوانح چهره مسافران قابل شناسایی نخواهد بود)

این شرکت ضمن تشکر از مردم برای انتخاب هواپیما برای مسافرت، اعلام می کند هواپیما هنوز امن ترین وسیله ی مسافرت بوده و وقوع حوادث این چنینی در کشور (سالی سه بار) امری کاملا طبیعی است و آمار غیر قابل اعتنایی دارد.

با تشکر

ایران ایر

بيا اي بهترينم ما به موقثيت نزديكيم

باور کن ! از اینجا تا کهکشان راهی نیست ،
 
فقط کافیست تا گامی به طرف مهربانی بر داری .
 
نگاه کن ! از کهکشان تا ستاره چیزی نمانده !
 
فقط کافیست شقایق تنهایی را به رازقی امید پیوند
 
بزنی ،آن وقت قاصدک های آبی تو را با خود به
 
عرش می برند و آنجا که شهر خداست !
 
کافیست مهربان باشی ، عاشق و سپید .

age khoondid khoshetoon oomad vali nazar nadadud kheili namardi kardid nazar shoma baese delgarmie mast

اگه خوندید و خوشتون اومد ولی کامنت ندادید خیلی نامردی کردید نظر شما باعث دلگرمی ماست

تقدیم به بهترین

در قصه ای قدیمی حکایت می کنند که وقتی روزی روزگاری در سرزمینی دور،  مردم گناهان بسیار کردند ومورد خشم خداوند قرار گرفتند. خداوند بر آن شد تا تنبیهی سخت بر آنها
 
مقررفرماید.
 
تنبیهی سخت تر از آتش و سیل وزلزله وقحطی و بیماری ، تنبیهی که نسلها را سوزنده تر از آتش بسوزاند، بی آنکه کسی ببیندش یا بر آن واقف شود.
 
پس خداوند دو کلمه ی(( دوستت دارم)) را از ذهن و قلب مردم پاک کرد، چنان که از روز ازل آن کلمات را نه شنیده، نه گفته ونه احساس کرده باشند.
 
ابتدا همه چیز عادی و زندگی به روال همیشگی خود درگذر بود. اما بلا کم کم رخ نمود. زمانی که مادری می خواست عشقی بی غش تقدیم فرزند کند،هنگامی که دو دلداده می خواستند کلام
 
آخر را بگویند و خود را یکباره به دیگری واگذارند،آنگاه که انسانها ، دو همسايه ، دو دوست در سینه چیزی گرم و صادقانه احساس می کردند و می خواستند که آن را نثار دیگری کنند ، زبانها
 
بسته بود و چشمها منتظر و آن کلامی که پاسخگوی همه ی این نیازها بود ، از دهان کسی بیرون نمی آمد و تشنگی ها سیراب  نمی شد.
 
                                           و بعد...
 
کم کم سینه ها سرد شد، روابط گسست و ملال و بی تفاوتی جایگیر شد. دیگرکسی حرفی برای گفتن به دیگری نداشت. آدم ها در خود فسردند و در تنهایی بی وقفه از خود پرسیدند:
 
چه شد که ما به این جا رسیدیم، کدام نعمت از میان ما رخت بر بست؟ و اندوه امانشان را برید.
 
خداوند دلش بر این قوم که مفلوک تر از همه ی اقوام جهان شده بودند، سوخت و کلمات (( دوستت دارم)) را به ذهن و قلب آنها بازگرداند............
 
           خدا را شکر که من هنوز می توانم به تو بگويم :
 
                       *(( دوست دارم ))*                   
اگه خوندید و خوشتون اومد ولی تظر ندادید خیلی نا مردی کردید نظر شما باعث دلگرمی ماست
 

تقدیم به بهترین

در قصه ای قدیمی حکایت می کنند که وقتی روزی روزگاری در سرزمینی دور،  مردم گناهان بسیار کردند ومورد خشم خداوند قرار گرفتند. خداوند بر آن شد تا تنبیهی سخت بر آنها
 
مقررفرماید.
 
تنبیهی سخت تر از آتش و سیل وزلزله وقحطی و بیماری ، تنبیهی که نسلها را سوزنده تر از آتش بسوزاند، بی آنکه کسی ببیندش یا بر آن واقف شود.
 
پس خداوند دو کلمه ی(( دوستت دارم)) را از ذهن و قلب مردم پاک کرد، چنان که از روز ازل آن کلمات را نه شنیده، نه گفته ونه احساس کرده باشند.
 
ابتدا همه چیز عادی و زندگی به روال همیشگی خود درگذر بود. اما بلا کم کم رخ نمود. زمانی که مادری می خواست عشقی بی غش تقدیم فرزند کند،هنگامی که دو دلداده می خواستند کلام
 
آخر را بگویند و خود را یکباره به دیگری واگذارند،آنگاه که انسانها ، دو همسايه ، دو دوست در سینه چیزی گرم و صادقانه احساس می کردند و می خواستند که آن را نثار دیگری کنند ، زبانها
 
بسته بود و چشمها منتظر و آن کلامی که پاسخگوی همه ی این نیازها بود ، از دهان کسی بیرون نمی آمد و تشنگی ها سیراب  نمی شد.
 
                                           و بعد...
 
کم کم سینه ها سرد شد، روابط گسست و ملال و بی تفاوتی جایگیر شد. دیگرکسی حرفی برای گفتن به دیگری نداشت. آدم ها در خود فسردند و در تنهایی بی وقفه از خود پرسیدند:
 
چه شد که ما به این جا رسیدیم، کدام نعمت از میان ما رخت بر بست؟ و اندوه امانشان را برید.
 
خداوند دلش بر این قوم که مفلوک تر از همه ی اقوام جهان شده بودند، سوخت و کلمات (( دوستت دارم)) را به ذهن و قلب آنها بازگرداند............
 
           خدا را شکر که من هنوز می توانم به تو بگويم :
 
                       *(( دوست دارم ))*                   
اگه خوندید و خوشتون اومد ولی تظر ندادید خیلی نا مردی کردید نظر شما باعث دلگرمی ماست
 

تقدیم به بهترین

در قصه ای قدیمی حکایت می کنند که وقتی روزی روزگاری در سرزمینی دور،  مردم گناهان بسیار کردند ومورد خشم خداوند قرار گرفتند. خداوند بر آن شد تا تنبیهی سخت بر آنها
 
مقررفرماید.
 
تنبیهی سخت تر از آتش و سیل وزلزله وقحطی و بیماری ، تنبیهی که نسلها را سوزنده تر از آتش بسوزاند، بی آنکه کسی ببیندش یا بر آن واقف شود.
 
پس خداوند دو کلمه ی(( دوستت دارم)) را از ذهن و قلب مردم پاک کرد، چنان که از روز ازل آن کلمات را نه شنیده، نه گفته ونه احساس کرده باشند.
 
ابتدا همه چیز عادی و زندگی به روال همیشگی خود درگذر بود. اما بلا کم کم رخ نمود. زمانی که مادری می خواست عشقی بی غش تقدیم فرزند کند،هنگامی که دو دلداده می خواستند کلام
 
آخر را بگویند و خود را یکباره به دیگری واگذارند،آنگاه که انسانها ، دو همسايه ، دو دوست در سینه چیزی گرم و صادقانه احساس می کردند و می خواستند که آن را نثار دیگری کنند ، زبانها
 
بسته بود و چشمها منتظر و آن کلامی که پاسخگوی همه ی این نیازها بود ، از دهان کسی بیرون نمی آمد و تشنگی ها سیراب  نمی شد.
 
                                           و بعد...
 
کم کم سینه ها سرد شد، روابط گسست و ملال و بی تفاوتی جایگیر شد. دیگرکسی حرفی برای گفتن به دیگری نداشت. آدم ها در خود فسردند و در تنهایی بی وقفه از خود پرسیدند:
 
چه شد که ما به این جا رسیدیم، کدام نعمت از میان ما رخت بر بست؟ و اندوه امانشان را برید.
 
خداوند دلش بر این قوم که مفلوک تر از همه ی اقوام جهان شده بودند، سوخت و کلمات (( دوستت دارم)) را به ذهن و قلب آنها بازگرداند............
 
           خدا را شکر که من هنوز می توانم به تو بگويم :
 
                       *(( دوست دارم ))*                   

 

بادوستی تمام شود