به راستی که واژه عشق با تمام واژگان دنیا فرق می کند . به راستی اگر پرنده ی عشق پر بکشد و روی قلبی لانه کند ، گناه آن قلب چه می باشد . چرا همه صاحب آن قلب را محکوم به گناه می کنند ، می گویند قلب بیچاره گناه کرده . آیا غیر از این است که قلب بدون عشق اسیر است ؟

باید از چشمان رسم و دوستی را آموخت که چون هر عضوی به درد آید

 به جایش چشم می گرید

اگر می توانستم ، نامت را بر آسمان می نوشتم تا همگان نام زیبای تو را ببینند ، اگرمی توانستم ، نامت رابر دریا می نوشتم تا دریا نوردان آن را بخوانند . اگر می توانستم نامت را بر روی گل های محمدی می نوشتم ،

تا بلبلان آن را با نغمه های خود بسرایند ، افسوس که آسمان ابر دارد ودریا موج وگل ها پژمردن را به همراه

خواهند داشت و فقط این قلب من است که همواره به یاد توست و بدان که هیچ چیزنمی تواند آن را از بین ببرد

زیرا تو همان خورشیدی که نور محبت را در دل من روشن کردی تو همان کوهی که استقامت و پایداری را به من آموختی ، تو همان ابری که باران مهر و دوستی را بر سرم فرود آوردی و تو همان میوه ای که شیرینی

و عشق را به من شکوفا کردی .

عشق واقعی آن عشقی است که حتی بعد از مرگ اگر قلب را بشکافی باز نام معشوق روی آن حک شده باشد .

شبها با دلی گرفته و چشمانی اشک آلود پشت پنجره به انتظارت می نشینم به یاد تو گل های باغچه را

 می بویم و دانه دانه مهره های تسبیح را به یادت لمس می کنم ، می مانم در فراغت ، آن قدر روی سجاده

گریه می کنم که خدای مهربان مرا به وصال تو برساند ، مرا در این قفس خاکی تنها مگذار .

.

به همه زبانها می گویم دوستت دارم تا باور کنی ای بهترینم ...

فارسي   Farsi (Persian)  : Doostat daram 

ارمني    Armanian : Siroum em kez

عربي    Arabian : Enniee ohebboka

برزيلي   Brazilian : Eu  te ama

چيني   Chinese : Mi tuzya var prem karata

کانادايي   Canadian : Naanu ninnanu preethisuthene

دانمارکي  Denmark : Jeg eloker dig

انگليسي  English : I love you

فرانسوي  French : Je t,aime

يوناني     yreek  : S,ayapa  phila su

آلماني   Jermanic : Ich liebe dick

هلندي  Hollan : Ik hou van  jou

ايتاليايي  Italiann : Ti ama

هندي  Indian : Mai tujhe pyaar kartha ha

ايرلندي  Irish : Ta gra agam art

پرتغالي   Portuguese : Ama _te

روسي  Russian : ya vas liubli

سوئدي   Suedish : Jag a iskar dig

سوئسيسي  Suiss : Ch,ha diga rn

اسپانيايي  Spanish : Te quiera

ترکي  Torkish : Seni seriya rum

بوی نگار
  آن ناله ها که از غم دلدار می کشم
  آهی است کز درون شرر بار می کشم
   
  با یار دلفریب بگو: پرده بر گشا
  کز هجر روی ماه تو، آزار می کشم
   
  منصور را گذار که فریاد او بدوست
  در جمع گلرخان به سرِ دار می کشم
   
  ساقی بریز باده به جامم که هجر یار
  باری است بس گران به سر بار می کشم
   
  گفتی که دوست باز کند، در به روی دوست
  این حسرتی است تازه که بسیار می کشم
   
  کوچک مگیر کلبه ی پیر مغان که من
  بوی نگار زان در و دیوار می کشم
   
  سالک! در این سلوک بدنبال کیستی؟
  من یار را به کوچه و بازار می کشم

دوست دارم که بگویم

دوست دارم بنویسم

دوست دارم که بگریم

دوست دارم ...

کاش می شد ننشست

کاش می شد که شکست

کاش می شد که در این اندوه بی اندازه

قطره ای شد و به دریا پیوست

کاش می شد که در این غم

غوطه زد ، غرق شد و دریا را

به غم تشنگی گل بخشید

حیف اما ...

دست من گلدان نیست

تا که آن غنچه نازک پیراهنش را

بین دستان نوازشگر من سپرد...

لیک اما دل من

پر گل بوته مهر است

دوست دارم که بگویم آری !

غم من بی حد است

اشک من پر شور است

قلب من غمگین است

دوست دارم بنویسم

کاشکی این دل من جای تو بود

کاشکی ...

يه روز ازش پرسيدم منو بيشتر دوست داري يا زندگي رو گفت تورو اون پرسيد تو چي تو منو بيشتر دوست داري يا زندگي رو گفتم زندگي رو  گذاشت و رفت  ديگه بر نگشت آخه نمي دونست اون همه ي زندگيم بود

فرشته و شاعر
شاعر وفرشته ای باهم دوست شدند فرشته پری به شاعر دادو شاعرشعری به فرشته .
شاعر پر فرشته را لای دفترش گذاشت وشعرهایش بوی اسمان گرفت وفرشته شعر شاعر را زمزمه کردودهانش مزه عشق گرفت.
خدا گفت:دیگر تمام شد.دیگر زندگی برای هردوتان دشوار می شود.زیرا شاعری که بوی اسمان را بشنود
زمین برایش کوچک است وفرشته ای که مزه عشق را بچشد اسمان برایش تنگ.
پر فرشته دست شاعر را گرفت تا راههای اسمان را نشانش بدهد و شاعر بال فرشته را گرفت تا کوچه پس کوچه ای زمین را نشانش بدهد شب که هر دو به خانه برگشتند 
روی بال فرشته قدری خاک بود و روی شانه های شاعر چند تا پر

لطیفا!
 ای صاحب و دانای نگاهها، لبخندها و اشکها، آیینه ی دل ما را با آفتاب نگاهت روشن گردان و بر سینه های پر درد ما  جویبار عشق و ایمان را جاری ساز تا دل خویش را به امید تبسم تو مصفّا گردانیم و فرهاد جانمان را به ناز نگاه تو، شیرین نماییم.

خلوت عشاق
فرُّخ آن روز که از این قفس آزاد شوم
از غم دوری دلدار رَهَم، شاد شوم
سر نهم بر قدم دوست به خلوتگه عشق
لب نهم بر لب شیرین تو، فرهاد شوم
طی کنم راه خرابات و به پیری برسم
از دم پیر خرابات، دل آباد شوم
یاد روزی که به خلوتگه عشاق روم
طرب انگیز و طرب خیز و طرب زاد شوم
نه به میخانه مرا راه، نه در مسجد جا
یار را گو! سببی ساز که ارشاد شوم

من همانم که شبی، نیمه شبی
درگذار ره تو خانه  کنم
گرتو راهم ندهی در حرَمت
خانهء ساخته ویرانه کنم
کوچ خودرا بدهم در کف باد
خویش ازبهر تو آواره کنم
چندوقتیست گذاری هم به خوابم نکنی
دیدن روی تودرخواب هم افسانه کنم
 
من همانم که زشوق رویت
زرقبای تن خود پاره کنم
باردای مندرس گونه تو
رخت اشراف به تن تازه کنم
بی نیازم !بی نیاز از اغناء
بانیاز تو به شب چاره کنم
 
طعم آن مستی جام می ِتو
شدسبب قصد به میخانه کنم
گرلبم تربشد ازمستی می
عاشقان راهمه مستانه کنم
 
مرغ عشقم که دلم میخواهد
درکف دست تو کاشانه کنم
چون شوی شمع میستان دلم
همه راچون گل وپروانه کنم
 
گرکسی غم به دلت راه انداخت
بزم شادش همچو غمخانه کنم
باد درزلف سیاهت سرزد
رخصتی ده که سرت شانه کنم
 
 
گربخواهم ناز چشمت خود را
همچو یک کودک دردانه کنم
ور بخواهم جرعه ای آب زبهر
آب دردست تو پیمانه کنم
تانیاز دل من رفع کنی
عالمی را همه دیوانه کنم!

مي گويند سه چيز زاده عشق نيست
جدايي
سفر
فراموشي
ولي آن زمان كه تومرا تنها گذاشتي
رفتي
و فراموشم كردي
من لحظه لحظه عاشقت شدم.

به جرم اينكه خيلي ساده بودم
به زندان دلت افتاده بودم
اگرچه حكم چشمانت ابدبود
براي مرگ هم اماده بودم

 

بعضی قصه ها مارو به خواب می برن و بعضی از اونا مارو بيدار می کنن

n      بعضی از آدما قبل از تولدشون ميميرن و بعضی از اونا تا ابد زنده اند

 آره عزيز جان من به همون دليلی باختم که تو برده بودی

عمر بگذشت به بی حاصلی و بولهوسی

ای پسر جام ميم ده که به پيری برسی

  حسب حالی ننوشتی و شد ايامی چند

                                                 محرمی کو که فرستم به تو پيغامی چند

و آسمان شرمگين خواهد بود برای آنچه در زمين می کنيم

   شايد هنوز بازگشتی باشد

  التيامی نيست مطمئن باشيد

  بنگريد آنچه را که از دست می دهيد

  و بدانيد که حتی درون نهنگ هم زنده می مانيد

خوبه اين چرخ زندگی ما تيوبلسه ( Tube less) وگرنه بايد روزی چند بار پنچرگيری می کرديم

بيا تا گل برافشانيم و می در ساغر اندازيم
فلک را سقف بشکافيم و طرحی نو دراندازيم

چرا می سازيد چيزهايی را که می دانيد روزی فرو خواهند ريخت ؟

-- سعی کن اون چيزی باشی که نيستی، که ای برای شما بهتر است از آن

-- و  چک نويسهايی که هيچوقت پاکنويس نشدند .. .. ..

اصولا همه چيز زندگی نسبيه حتی خود نسبی بودن هم نسبيه ..

-- نگاه هر چشمش يه معنی داشت ..

-- هرچی کيفيت فيلما بالاتر ميره کيفيت احساساتمون پايين تر مياد

درباره احساست سخن نگو اگر واقعا وجود ندارد هرگز به چشماني نگاه نکن ‏وقتي قصد دروغ گفتن داري هرگز سلامي نده وقتي ميدوني خداحافظي در پيشه به کسي نگو تنها اوست وقتي در فکرت ‏به ديگري فکر ميکني قلبي را قفل نکن وقتي کليدش رو نداري کسي رو که دوست داري به اين آسوني ها از دست ‏نده,شايد هيچوقت کسي رو به اون اندازه دوست نداشت

 
                                             Yes , god created woman out of
                                            Adam’s left side
                                           Not from his head to rule over him
                                          Not from his foot to be trompled by him
                                         But from his sid to be equal with him
                                        And from under his arm to be supported by him 
                                       And from nearest to his heart to be loved by him
                                                      

شبي در حال مستي تكيه بر جاي خدا كردم
در آن يك شب خدايي من عجايب كارها كردم

جهان را روي هم كوبيدم از نو ساختم گيتي
ز خاك عالم كهنه جهاني نو بنا كردم

كشيدم بر زمين از عرش، دنيادار سابق را
سخن واضح تر و بهتر بگويم كودتا كردم

خدا را بنده خود كرده خود گشتم خداي او
خدايي با تسلط هم به ارض و هم سماكردم

ميان آب شستم سهر به سهر برنامه ي پيشين
هر آن چيزي كه از اول بود نابود و فناكردم

نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو رامعدوم
كشيدم پيش نقد و نسيه بازي را رهاكردم

نمازو روزه را تعطيل كردم، كعبه رابستم
وثاق بندگي را از رياكاري جدا كردم

امام و قطب و پيغمبر نكردم در جهان منصوب
خدايي بر زمين و بر زمان بي كدخداكردم

نكردم خلق ، ملا و فقيد و زاهد و صوفي
نه تعيين بهر مردم مقتدا و پيشوا كردم

شدم خود عهده دار پيشوايي در همه عالم
به تيپا پيشوايان را به دور از پيش پاكردم

بدون اسقف و پاپ و كشيش و مفتي اعظم
خلايق را به امر حق شناسي آشنا كردم

نه آوردم به دنيا روضه خوان و مرشد ورمال
نه كس را مفتخواه و هرزه و لات و گداكردم

نمودم خلق را آسوده از شر رياكاران
به قدرت در جهان خلع يد از اهل رياكردم

ندادم فرصت مردم فريبي برريا پوشان
نخواهم گفت آن كاري كه با اهل رياكردم

به جاي مردم نادان نمودم خلق گاو و خر
ميان خلق آنان را پي خدمت رها كردم

مقدر داشتم خالي ز منت، رزق مردم را
نه شرطي در نماز و روزه و ذكر و دعاكردم

نكردم پشت سر بندگان لخت و عورايجاد
به مشتي بندگان آْبرومند اكتفا كردم

هر آنكس را كه ميدانستم از اول بودفاسد
نكردم خلق و عالم را بري از هر جفاكردم

به جاي جنس تازي آفريدم مردم دل پاك
قلوب مردمان را مركز مهر و وفا كردم

سري داشت كو بر سر فكر استثمار, كوبيدم
دگر قانون استثمار را زير پا كردم

رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم
سپس خاكستر اجسادشان را بر هوا كردم

نه جمعي را برون از حد بدادم ثروت ومكنت
نه جمعي را به درد بي نوايي مبتلاكردم

نه يك بي آبرويي را هزاران گنج بخشيدم
نه بر يک آبرومندي دو صد ظلم و جفا کردم

نكردم هيچ فردي را قرين محنت و خواري
گرفتاران محنت را رها از تنگنا كردم

به جاي آنكه مردم را گذارم در غم و ذلت
گره از كارهاي مردم غم ديده وا كردم

به جاي آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون
به الطاف خدايي درد مردم را دوا كردم

جهاني ساختم پر عدل و داد و خالي ازتبعيض
تمام بندگان خويش را از خود رضا كردم

نگويندم كه تاريكي به كفشت هست از اول
نكردم خلق شيطان را عجب كاري به جاكردم

چو ميدانستم از اول كه در آخر چه خواهدشد
نشستم فكر كار انتها را ابتدا كردم

نكردم اشتباهي چون خداي فعلي عالم
خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفاكردم                              

زمن سر زد هزاران كار ديگر تا سحرليكن
چو از خود بي خود بودم ندانسته چه هاكردم                          

سحر چون گشت از مستي شدم هوشيار
خدايا در پناه مي جسارت بر خدا كردم

شدم بار دگر يك بنده درگاه او گفتم

خدايا کفر ميگويم پريشانم پريشانم
چه مي خواهي تو از جانم نمي دانم نميدانم

مرا بي آن که خود خواهم اسير زندگي کردي
تو مسوولي خداوندا به اين اغاز وپايانم

من آن بازيچه اي هستم که مي رقصم به هر سازت
تو مي خندي از آن اول به اين چشمان گريانم

نه در مسجد نه ميخانه نه در ديري نه در کعبه
من آن بيدم که مي لرزم دگر بر مرگ و پايانم

خدايي نا خدايي هرچه هستي غافلي يارب
که من آن کشتي بشکسته اي در کام طوفانم
تويي قادر تويي مطلق نسوزان خشک وترباهم

وقتی دلم تنگه برات
وقتی دلم می کنه صدات
می شنوی صدای نالمو؟
که می رسونه باد برات؟
....من یه عمر عاشقتم
عاشق خودت عاشق چشات
نگو چشات نا مردی کرد
عشقمو دید رحم نکرد
آخه نگاه منم عاشقته
میزنه قلبم با یه نگات
زمونه بود نا مردی کرد
عشقمو دید حسودی کرد
دلم موندو صبوری کرد
نشست به پات عاشقی کرد
اما نگام نگاهتو هوایی کرد
بی خیالی دلم دل تورو
خودت بگو کجایی کرد؟
تو راست می گی سر به هوام
از یه سرای دیگه و
شایدم از ناکجام....
تو راست می گی ...
بال وپر شکستمو مرهمی نیست
آخر قصه ی دلم
رسیدن و با همی نیست
تو راست می گی که دنیا
مال منو مال تو نیست
مال دلای عاشق و
مال چشای ساده نیست

به دنبال کدوم حرف و کلامي؟ سکوتت گفتن تمام حرف هاس...
تو رو از تپش قلبت شناختم...تو قلبت قلب عاشق هاي دنياس..

وفات مجنون بر سر قبر ليلي

انگشت كش سخن سرايان

اين قصه چنين برد به پايان

كان سوخته خرمن زمانه

شد خرمني از سرشك دانه

دستاس فلك شكست خوردش

چون خورد شكست باز بردش

زان حال كه بود زار تر گشت

بي زور تر و نزار تر گشت

جاني ز قدم رسيده تا لب

روزي بستم رسيده تا شب

نالنده ز روي دردناكي

آمد سوي آن عروس خاكي

بيتي دو سه زارزار بر خواند

اشكي دو سه تلخ تلخ بفشاند

برداشت بسوي آسمان دست

انگشت گشاد ديده بر بست

كاي خالق هر چه آفريدي

سوگند بهرچه بر گزيدي

كر محنت خويش وا رهانم

در حضرت يار خود رسانم

اين را گفت و نهاد بر زمين سر

وان تربت را گرفت در بر

چون تربت دوست در برآورد

اي دوست بگفت و جان بر آورد

او نيز گشت ازين گذرگاه

وان كيست كه نگذرد از اين راه

مجنون ز جهان چو رخت بر بست

از سرزنش جهانيان رست

افتاده بماند هم در آن حال

يك مه نشنيده ام كه يك سال

از بيم درندگان چپ و راست

آمد شد و خلق جمله بر خاست

نظار گيي كه ديدي از دور

شوريدن آن ددان چه زنبور

پنداشتي آن غريب خسته

آنجاست برسم خود نشسته

در هيِبت او ز هر نشاني

مانده بر او جز استخواني

زان گرگ سگان استخوان خوار

كس رش نه با استخوان او كار

چندانكه ددان بدند بر جاي

ننهاد در آن حرم كسي پاي

شد سال گذشت آن دد و دام

آواره شدند كام و ناكام

دوران چو طلسم گنج بربود

وز قفل خزانه بند فرسود

گستاخ روان آن گذرگاه

كردند درون ان حرم راه

ديدند فتاده مهرباني

مغزش شده مانده استخواني

چون محرم ديده ساختندش

از راه وفا شناختندش

آوازه روانه شد به هر بوم

شد در عرب اين فسانه معلوم

خويشان و گزيدگان و پاكان

جمع امده جمله دردناكان

رفتند دراو نظاره كردند

دل خسته و جامه پاره كردند

در گريه شدند سوگواران

كردند براو سرشك باران

شستند  به آب ديده ي پاكش

دادند ز خاك هم به خاكش

پهلو گه دخمه را گشادند

در پهلوي ليليش نهادند

خفتند به ناز تا قيامت

بر خاست ز راهشان ملامت

با رب چو با احتراز و پاكي

رفتند ز عالم ان دو خاكي

آساش و لطف يارشان كن

و آمرزش خود نثارشان كن

ما هم نزييم جاوداني